บทที่ 4 เจอคนที่ทำให้สบายใจ
ดาราวรรณเข้าใจว่าจารุวีย์ยังคงคิดเรื่องที่เกิดขึ้นคงต้องการอยู่คนเดียวเธอจึงปล่อยให้จารุวีย์ได้อยู่กับตััวเองสักพัก
“งั้นน้าไปก่อนนะ ถ้าหนูหิวก็โทรบอกน้านะเดี๋ยวน้าจะให้คนเอาอาหารมาส่ง”
“ค่ะคุณน้า ขอบคุณนะคะ”
เวลา 09:04น.
จารุวีย์ได้ออกไปเดินเล่นที่ชายหาดคนเดียวโดยที่เธอเดินเหมอลอยวนคิดแต่เรื่องเดิมๆ และเดินไปชนเข้ากับคนๆ หนึ่ง
“อุ้ย..ขอโทษค่ะ” จารุวีย์เอ่ยขอโทษ และกำลังมองขึ้นไปมองหน้าคนๆ หนึ่งที่ตนเดินชน เธอได้เห็นกับผู้ชายคนหนึ่ง สูง176 ผิวขาว หน้าตาหล่อเหลา ตาเป็นประกายกำลังจ้องมองเขาอยู่
“ไม่เป็นไรครับ..คุณเป็นอะไรรึป่าว?” ชายคนนั้นถามด้วยความเป็นห่วงเพราะเห็นเธอเดินเหมอลอยเหมือนคนที่อมความทุกข์
“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“เอ่อ…ว่าแต่คุณมาคนเดียวเหรอครับ?” ชายคนนั้นถามอย่างสนใจเพราะเขาเห็นหน้าของจารุวีย์แล้วเกิดการชอบ จารุวีย์มีหน้าตาที่สะสวย และน่ารัก เธอตัวเล็กมีผิวที่ขาว ดวงตาโตๆ กลมยิ่งมองยิ่งชวนหลงไหล
“ฉันมากับพวกคุณน้าค่ะ แต่ฉันออกมาเดินคนเดียว”
“ผม วีรภัทร หรือเรียกสั้นๆ ว่า ภัทร นะครับ ว่าแต่คุณ..?”
“จารุวีย์ค่ะ หรือเรียกว่า จาร์ ก็ได้ค่ะ” ทำไมกันนะกับคนนี้ที่ฉันพึ่งเจอฉันกลับรู้สึกผ่อนคลายที่ได้คุยกับเขา
“คุณจาร์ดูเหมอลอยนะครับคุณมีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึป่าว?”
“ฉันมีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อยค่ะแต่ช่างมันเถอะค่ะ ฉันขอตัวไปทานข้าวก่อนนะคะ”
“คุณจาร์จะไปทานข้าวเหรอครับ? พอดีเลยผมเองก็กำลังจะไปทานข้าวเหมือนกันถ้าไม่รังเกียจไปทานด้วยกันมั้ยครับ”
วีรภัทร เอ่ยถามด้วยความสนใจจารุวีย์
เอาไงดีนะ พึ่งเจอกันฉันจะไปกับเขาดีมั้ยนะ จารุวีย์ตั้งคำถามกับตัวเองในใจแต่ก็เหงาที่ไม่มีเพื่อนเลยเธอเลยตัวสินใจที่จะไปทานข้าวกับเขา ไปเถอะจาร์ดีกว่าที่จะต้องมาอยู่คนเดียวแบบนี้ยังไงก็ไม่มีเพื่อนอยูู่่แล้วแค่ไปทานข้าวคงไม่เสียหายอะไร
“งั้นก็ไปกันค่ะ” จาร์พูดจบก็เดินนำไปที่ห้องอาหารของโรงแรม
“เดี๋ยวก่อนครับคุณจาร์..” วีรภัทรเอ่ยขึ้นขณะที่จารุวีย์กำลังเดิน
“ว่าไงคะ?”
“คือคุณจาร์จะไปทานที่ห้องอาหารของโรงแรมเหรอครับ?”
“ใช่ค่ะ จาร์พึ่งมาครั้งแรกก็รู้แค่ห้องอาหารของโรงแรมนี่แหละค่ะ ทำไมเหรอคะ?”
“เดี๋ยวผมจะพาคุณจาร์ไปทานอาหารที่ร้านริ่มทะเลอาหารอร่อยและวิวดีเลยทีเดียว”
“ที่ไหนเหรอคะ” จารุวีย์ถามอย่างสนใจ และไม่กลัวด้วยที่จะไปกับเขาเพราะเขาท่าทางไว้ใจได้อีกอย่างชีวิตของเธอก็พึ่งเจอกับเรื่องแย่ๆ มาแล้วเธอไดูคุยกับเขาทำให้เธอสบายใจ แถมเขายังหล่อเหลาขนาดนั้น
“ร้านอยู่อีกไม่ไกลครับแต่ต้องเดินไปนะครับเดินไหวมั้ย?”
“สบายมากค่ะ”
“งั้นไปกันครับ”
…..
ที่ร้านอาหาร….
“ว้าว..สวยมาเลยค่ะวิวนี้ดีมากเลยนะคะ อากาศก็ดีลมพัดเย็นสบายเลย” จารุวีย์รู้สึกดีและผ่อนคลายมากที่มาเห็นบรรยากาศดีๆ แบบนี้
“สวยใช่มั้ยละครับ ผมบอกแล้วเดี๋ยวผมสั่งอาหารให้เลยนะครับอร่อยปน่นอน”
“ได้เลยค่ะ” ทำไมฉันอยู่กับผู้ชายคนนี้ฉันรู้สึกสบายใจกว่าที่อยู่บ้านคุณน้าอีก
“อาหารร้านนี้อร่อยนะครับ เวลาผมมาที่นี่ผมมาทานบ่อย”
“บ้านคุณภัทรอยู่ที่ไหนเหรอคะ?"
“บ้านผมอยู่กรุงเทพครับแต่ผมก็ชอบมาเที่ยวที่นี่ นี่ก็เป็นร้านพี่สาวผมครับ"
“จริงเหรอคะ พี่สาวคุณจัดร้านได้สวยนะคะวิวก็ดี อาหารอร่อยด้วย”
“ผมลืมถามไปเลยคุณจาร์มาจากไหนครับ?”
“จาร์มาจากกรุงเทพเหมือนกันค่ะ คุณน้าพามาเที่ยวที่นี่เป็นครั้งแรกเลย เพราะจาร์พึ่งกลับมาจากอเมริกา”
“คุณจาร์เคยไปที่อื่นมั้ยครับ” วีรภัทรชวนคุยตลอดเพราะอยากรู้จักจารุวีย์มากขึ้น เขาเป็นคนที่ไม่สนใจใครง่ายๆและแปลกที่เขาสนใจจารุวีย์มากๆ
“จาร์ไม่เคยไปเที่ยวไหนเลยค่ะที่นี่ที่แรก”
“คุณจาร์พูดไทยได้คล่องและดีมากเลยนะครับทั้งที่ไม่ได้อยู่ที่ไทย”
“พอดีคุณแม่สอนค่ะและจ้างครูภาษาไทยมาสอนด้วย จาร์เลยรู้ภาษาไทยทั้งหมด เพราะคุณแม่วางแพลนว่าจะพามาอยู่ที่ไทย” ทำไมคุณภัทรชวนคุยดีจังแต่ก็ดีนะทำให้ฉันผ่อนคลายกับเรื่องที่ทุกข์
“ผมขออนุญาตขอไลน์คุณจาร์ไว้ได้มั้ยครับ เผื่อกลับกรุงเทพแล้วคุณจาร์เหงาอยากไปเที่ยวที่ไหนผมจะได้แนะนำ” วีภัทรอ้างไปอีกว่าอยากแนะนำที่เที่ยวความจริงแล้วอยากจะสานต่อความสัมพันธ์กับจารุวีย์
“ได้สิคะ จาร์มาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีเพื่อนเลย อย่างน้อยมีคุณเป็นเพื่อนจาร์จะได้ไม่ต้องเหงามากเหมือนอยู่คนเดียว”
ที่โรงแรม…
“ตาภูเห็นหนูจาร์มั้ย แม่ไปหาที่ห้องก็ไม่เห็น”
“ไม่เห็นครับ..เขาไปเดินเล่นรึป่าว” ภูริทัตพูดแต่ก็แอบเป็นห่วงอยู่เพราะตนทำผิดต่อเธอแถมไม่ได้รับผิดชอบอะไรเลย
“แม่ลืมไปเลยว่ามีเบอร์น้องอยู่ เดี๋ยวลองโทรหาก่อนนะ”
“ครับ”
ที่ร้านอาหาร…
…กริ่งๆๆ เสียงโทรศัพท์จารุวีย์ดังขึ้น…
“ฮัลโหลค่ะคุณน้า…” .
“หนูจาร์อยู่ไหนลูก ตอนบ่ายเราจะกลับแล้วนะ”
“หนูอยู่ร้านอาหารที่ริมทะเลค่ะ อีกสักครู่หนูก็กลับแล้วค่ะ”
“รีบมานะ รีบมาเก็บของ”
“ได้ค่ะ คุณน้า” ถึงเวลาที่ฉันต้องกลับแล้วเหรอเนี้ยต้องกลับไปอยู่แบบเดิมๆต้องกลับไปเห็นหน้าคนที่ทำให้ฉันเป็นทุกข์
“คุณจาร์จะกลับแล้วเหรอครับ?"
“ใช่ค่ะ จาร์ต้องรีบไปเก็บของกลับกรุงเทพแล้ว” จารุวีย์พูดด้วยความถอดใจ
“ทำไมคุณจาร์ทำหน้าเหมือนไม่อยากกลับเลย” วีรภัทรเห็นจารุวีย์ทำหน้าอมทุกข์เหมือนอึดอัดไม่อยากเจอหน้าใครสักคน
“ป่าวหรอกค่ะ เดี๋ยวจาร์กลับก่อนนะคะค่าอาหารเท่าไหร่คะ”
ติดตามตอนต่อไป
